نگاهی به ریشههای آشپزی ایرانی و پیوند آن با غذای جهانی
نویسنده فرهود زعفری هشجین مدیریت آکادمی بینالمللی ایران شف
آشپزی ایرانی، حاصل قرنها تجربه زیسته، دانش بومی و تعامل انسان با طبیعت است. نگاهی به تنوع خورشها، آشها و غذاهای سنتی ایران نشان میدهد که ایرانیان از گذشتههای دور، شناخت عمیقی نسبت به ترکیب مواد غذایی و ارزش تغذیهای آنها داشتهاند.
ترکیب متعادل غلات، حبوبات، سبزیجات و پروتئینهای حیوانی در بسیاری از غذاهای سنتی ایرانی دیده میشود؛ ترکیبی که امروز نیز در علم تغذیه به عنوان الگوی تغذیه کامل و متعادل شناخته میشود. نمونه روشن این موضوع را میتوان در انواع آشهای ایرانی مشاهده کرد که همزمان چند گروه غذایی را در یک وعده تأمین میکنند.
در فرهنگ غذایی ایران، صبحانه نیز جایگاه ویژهای داشته است. غذاهایی مانند عدسی و حلیم تا سالها به عنوان صبحانهای کامل و مقوی در بسیاری از مناطق کشور مصرف میشدند. این غذاها ترکیبی از غلات (مانند گندم)، حبوبات (مانند عدس یا نخود)، پروتئین حیوانی و گاهی مقادیر کنترلشدهای از چربی هستند که میتوانند انرژی کافی برای شروع روز را فراهم کنند. در گذشته حتی مشاغلی مانند عدسیفروشی نیز در شهرها رایج بود که نشاندهنده اهمیت این نوع تغذیه در سبک زندگی مردم بوده است.
